het ontstaan van een idee

Voor de Bergkerk ontstaat het idee van een ingreep die zich langzaam voltrekt.

Geen directe installatie, maar een proces dat zich in tijd ontvouwt. Vanuit het bovenste deel van de muur begint witte verf langzaam naar beneden te druipen. De beweging is minimaal, bijna onzichtbaar, en zou zich over een lange periode kunnen blijven herhalen.

De verf wordt niet ingezet als afwerking of beeld, maar als middel om tijd en gelaagdheid tastbaar te maken. Door de dikte van het materiaal blijft de structuur van de muur zichtbaar; de verf volgt het oppervlak in plaats van het te verbergen. Elke druppel voegt iets toe, zonder een eindbeeld te definiëren.

Het concept beweegt zich tussen schilderkunst en video. De handeling — het druipen — is het uitgangspunt, terwijl de registratie ervan ruimte laat voor herhaling, vertraging en continuïteit. Het werk kent geen begin of einde, maar bevindt zich in een voortdurende staat van wording.

Binnen de context van de Bergkerk sluit dit idee aan bij de gelaagdheid van de ruimte zelf: een plek waar tijd, gebruik en betekenis zich hebben opgehoopt zonder volledig zichtbaar te zijn. Het voorstel is geen reconstructie of verwijzing, maar een hedendaagse toevoeging die zich ondergeschikt maakt aan de architectuur.

Dit concept is nadrukkelijk open. Vorm, duur en uitvoering blijven onderdeel van het onderzoek. Het idee fungeert als uitgangspunt voor een mogelijke ruimtelijke en audiovisuele interventie, waarin materie, tijd en observatie samenkomen.