Door AI te integreren in mijn deadpanfotografie ontstaan er mogelijkheden die voorheen financieel vrijwel onbereikbaar waren. Projecten en beelden die normaal gesproken een enorm productiebudget, uitgebreide voorbereiding en veel middelen zouden vereisen, kan ik nu soms binnen één dag realiseren.

Juist binnen deadpanfotografie biedt AI interessante nieuwe perspectieven. Het stelt me in staat om mijn ideeën, vervreemdende situaties en zorgvuldig gecomponeerde werelden op een grotere schaal te verbeelden. Ik kan mijn fotografische visie verder ontwikkelen zonder direct afhankelijk te zijn van de praktische en financiële beperkingen van een traditionele productie.

Maar tegelijkertijd roept dit ook een vraag op: wanneer blijft het nog fotografie, en wanneer wordt het iets anders? Is deze manier van werken nog wel trouw aan mijn eigen fotografische signatuur? Of moet ik AI juist omarmen als een nieuw gereedschap om mijn ideeën verder te onderzoeken, mijn grenzen te verleggen en mijn deadpanfotografie naar een volgend niveau te brengen?

Misschien zit de kracht niet in de keuze tussen traditionele fotografie en AI, maar juist in het vinden van een manier waarop beide elkaar kunnen versterken.