Een tafel voor niemand

Een verlaten balzaal, een gedekte tafel en een vrouw die alleen is achtergebleven. Alsof de tijd hier ergens in de jaren zeventig is blijven stilstaan.

De vrouw zit aan tafel alsof er ieder moment nog iemand kan aanschuiven. Toch lijkt niemand meer te komen.

In dit beeld zoek ik naar de spanning tussen aanwezigheid en afwezigheid. De eenzaamheid wordt niet nadrukkelijk uitgebeeld, maar zit verscholen in de ruimte, de compositie en de ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid van het tafereel.

De benadering sluit aan bij de deadpan-fotografie: een registrerende, bijna afstandelijke manier van kijken, waarin het absurde ontstaat doordat alles ogenschijnlijk heel gewoon lijkt. Geen dramatisch verhaal, maar een situatie die vragen oproept.

Het lege zwembad vormt een terugkerend motief in mijn werk. Het staat voor een plek waar het leven zich ooit afspeelde, maar waar nu alleen nog de herinnering aan beweging resteert.