Van series naar autonome werken

In het verleden werkte ik regelmatig in series: reeksen waarin één thema of beeldtaal meerdere keren terugkeerde. Dat was toen een logische manier om een onderwerp te onderzoeken en om variaties binnen eenzelfde gedachte te ontwikkelen. Het gaf structuur aan mijn werkproces en bood houvast in de fase waarin ik nog zoekende was naar mijn eigen beeldtaal.

Maar gaandeweg is mijn benadering wezenlijk veranderd.

Vandaag zie ik ieder kunstwerk als een volledig autonoom, op zichzelf staand werk. Geen onderdeel van een reeks, maar een eenmalig moment waarin materiaal, energie en intuïtie samenkomen. Mijn focus ligt niet langer op herhaling of variatie, maar op de directe fysieke en mentale impuls die een werk op dat moment vraagt.

Hoewel sommige werken visuele of materiële verwantschap kunnen tonen, beschouw ik ze niet als een serie. Ieder werk heeft een eigen aanleiding, een eigen karakter en een eigen inhoudelijke lading. Het is een afzonderlijke gebeurtenis binnen mijn praktijk — uniek, niet reproduceerbaar en niet bedoeld als onderdeel van een reeks.

Deze verschuiving naar volledige autonomie houdt mijn werk open, eerlijk en levend.

Elk kunstwerk is een nieuw begin, geen vervolg op het vorige.