De eerste hoeveelheid in de serie Vergankelijkheid

In deze werken zoek ik opnieuw naar de grens tussen wat blijft en wat langzaam verdwijnt.

Een kwetsbaar beeld is opgebouwd uit resten: een veer, metaal, papier, sporen van verf en een vage menselijke vorm. Sommige elementen lijken hun oorspronkelijke betekenis te hebben verloren, terwijl andere juist opnieuw onderdeel worden van een nieuw geheel. Het zwarte, zware kader vormt daar een bijna gesloten wereld omheen. Het beschermt, maar sluit tegelijkertijd af.

De vergankelijkheid zit voor mij niet alleen in het materiaal. Ook herinneringen, betekenissen en menselijke constructies zijn aan verandering onderhevig. Wat vandaag vanzelfsprekend lijkt, kan morgen uiteenvallen of een andere betekenis krijgen.

Daarmee kan het werk ook gelezen worden als een beeld van de maatschappij waarin we leven. We bouwen voortdurend systemen, structuren en zekerheden op, maar tegelijkertijd ontstaan er scheuren, verdwijnen verbindingen en raken mensen van elkaar verwijderd. Wat overblijft zijn sporen van wat ooit samenhangend leek.

Die lezing is niet bedoeld als een oordeel. Eerder als een vraag: hoe lang blijft een samenleving een geheel wanneer de onderlinge verbindingen langzaam verdwijnen?

Deze werken laten bewust ruimte voor een andere interpretatie. Misschien gaat het over herinnering. Misschien over verlies. Misschien over de kwetsbaarheid van menselijke systemen. Of misschien alleen over de schoonheid die kan ontstaan wanneer iets niet langer compleet is.

Juist daarin ligt voor mij de betekenis van Vergankelijkheid: niet het verdwijnen zelf, maar wat er zichtbaar wordt wanneer iets langzaam verandert.

Een maatschappelijke laag

De werken binnen de serie Vergankelijkheid kunnen ook worden gelezen tegen de achtergrond van de samenleving waarin we vandaag leven. Een samenleving die aan de oppervlakte stabiel en welvarend lijkt, maar waarin tegelijkertijd verschillen, onzekerheid en afstand tussen mensen zichtbaar worden.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau beschrijft in Sociale en Culturele Ontwikkelingen 2026 een vergelijkbare spanning: gemiddeld genomen staat Nederland er goed voor, maar achter die gemiddelden bevinden zich grote verschillen. Ongelijkheid, bestaanszekerheid, sociale verbondenheid en vertrouwen in de overheid blijven belangrijke vraagstukken. citeturn0view0

Deze maatschappelijke werkelijkheid vormt geen verklaring voor de werken, maar kan er wel een extra laag aan geven. Net als de materialen in deze werken zijn ook maatschappelijke structuren voortdurend in beweging. Wat ooit samenhangend en vanzelfsprekend leek, kan langzaam veranderen, slijten of uit elkaar vallen. Tegelijkertijd blijven sporen van het verleden zichtbaar en kunnen uit fragmenten nieuwe verbindingen ontstaan.

De werken stellen daarmee geen eenduidige conclusie voor, maar laten ruimte voor de vraag hoe kwetsbaar datgene is wat wij als samenleving gezamenlijk hebben opgebouwd.

Meer lezen:
Sociaal en Cultureel Planbureau — Sociale en Culturele Ontwikkelingen 2026