Pijnlijke confrontie met de werkelijkheid

In plaats van vooruit te gaan, ga ik ineens achteruit met mijn sponsorgeld. Waarvan ik dacht dat er nog geld binnen zou komen, blijkt dat niet het geval te zijn. Een pijnlijke confrontatie met de werkelijkheid.

De Gemeente Deventer komt mij hierin helaas niet tegemoet. Natuurlijk mag je blij zijn met alles wat je wél binnen kunt halen — en dat ben ik ook. Maar als dit een commerciële verkooptentoonstelling zou zijn, zou het verhaal anders liggen. Het gaat hier om werk dat ik door de jaren heen heb gemaakt en dat ik wil laten zien. Werk dat niet altijd bedoeld is voor de verkoop.

En voor de duidelijkheid: ik realiseer me heel goed dat er veel mensen en initiatieven zijn die het geld misschien harder en meer nodig hebben dan ik met mijn tentoonstelling. Dat begrijp ik en daar heb ik ook respect voor. Tegelijkertijd zou ik het prettig vinden als die afweging over de hele linie consequent wordt gemaakt.

Want daar zit voor mij ook de moeilijkheid: wie bepaalt wat voorrang krijgt? Wie gaat voor? Zeker in een tijd waarin de wereld, maar ook ons eigen land, behoorlijk op zijn kop staat.

Ga je dan voor je eigen belang? Of moet je juist ruimte maken voor anderen?

Een lastige afweging. Misschien is dat uiteindelijk ook precies waar het bij subsidie en cultuur om draait: keuzes maken over wat we als samenleving waardevol genoeg vinden om te ondersteunen.