Leegte als drager

Een wit bord midden in het landschap.

Normaal bedoeld om iets aan te kondigen, hier ontdaan van elke boodschap.

Het object staat tussen lucht en aarde als een ingreep in de ruimte.

Het landschap vormt de eerste laag, het bord de tweede.

Wat ontbreekt, wordt de derde.

De leegte functioneert niet als gemis, maar als potentie.

Het oppervlak draagt niets — en juist daardoor alles.

De omgeving schrijft zich in het wit: licht, wind, horizon.

Het werk onderzoekt niet wat zichtbaar is,

maar wat kan verschijnen.